Yasunari Kawabata's "Snow Country" studiegids en discussievragen

In het veelgeprezen 1948 roman 'Snow Country', een Japans landschap rijk aan natuurlijke schoonheid dient als decor voor een vluchtige, melancholische liefdesaffaire. De opening van de roman beschrijft een avondtreinrit door 'de westkust van het hoofdeiland van Japan', de titulaire bevroren omgeving waar de aarde 'wit is onder de nachtelijke hemel'.

Samenvatting van het perceel

Aan boord van de trein in de openingsscène is Shimamura, de gereserveerde en intens oplettende vrijetijdsman die de hoofdpersoon van de roman is. Shimamura is geïntrigeerd door twee van zijn medepassagiers - een zieke man en een mooi meisje dat "zich eerder als een getrouwd stel gedroeg" - maar hij is ook op weg om zijn eigen relatie te hernieuwen. Op een eerdere reis naar een sneeuw land hotel, had Shimamura "verlangd naar een metgezel" en was hij een verbinding begonnen met een leerling genaamd Komako.

Kawabata gaat verder met het weergeven van de soms gespannen, soms gemakkelijke interacties tussen Shimamura en Komako. Ze drinkt zwaar en brengt meer tijd door in de vertrekken van Shimamura, en hij leert van een mogelijke liefdesdriehoek met Komako, de zieke man in de trein (die mogelijk Komako's verloofde was), en Yoko, het meisje op de trein. Shimamura vertrekt met de trein en vraagt ​​zich af of de zieke jongeman "zijn laatste adem uitademt" en zich ongemakkelijk en melancholisch voelt.

instagram viewer

Aan het begin van het tweede deel van de roman is Shimamura terug in het resort van Komako. Komako kampt met een paar verliezen: de zieke man is overleden en een andere, oudere geisha verlaat de stad na een schandaal. Haar zware drinken gaat door, maar ze probeert een nauwere band met Shimamura aan te gaan.

Uiteindelijk maakt Shimamura een excursie naar de omliggende regio. Hij is geïnteresseerd in een kijkje in een van de lokale industrieën, het weven van ongerept wit Chijimi-linnen. Maar in plaats van een robuuste industrie tegen te komen, baant Shimamura zich een weg door eenzame, met sneeuw verstopte steden. Hij keert rond het vallen van de avond terug naar zijn hotel en naar Komako - maar dan ontdekt hij dat de stad in een crisis verkeert.

Samen zien de twee geliefden 'een kolom met vonken die oprijzen in het dorp beneden' en haasten zich naar de plaats van de ramp - een pakhuis dat werd gebruikt als een geïmproviseerde bioscoop. Ze komen aan en Shimamura kijkt toe terwijl Yoko's lichaam van een van de balkons van het pakhuis valt. In de laatste scène van de roman draagt ​​Komako Yoko (misschien dood, misschien bewusteloos) uit het wrak, terwijl Shimamura overweldigd wordt door de schoonheid van de nachtelijke hemel.

Belangrijke thema's en karakteranalyse

Hoewel Shimamura opmerkelijk afstandelijk en in zichzelf gekeerd is, is hij ook in staat om gedenkwaardige, gepassioneerde en bijna artistieke observaties te maken van de wereld om hem heen. Terwijl hij met de trein het sneeuwland in rijdt, construeert Shimamura een uitgebreide optische fantasie uit "spiegelachtige" raamreflecties en stukjes voorbijgaand landschap.

Tragische sequenties brengen vaak momenten van onverwachte schoonheid met zich mee. Wanneer Shimamura voor het eerst de stem van Yoko hoort, denkt hij dat 'het zo'n prachtige stem was dat het iemand treurig trof'. Later, de fascinatie van Shimamura met Yoko neemt een paar nieuwe richtingen, en Shimamura begint over de opmerkelijke jonge vrouw na te denken als een angstaanjagende, misschien gedoemde figuur. Yoko - althans zoals Shimamura haar ziet - is tegelijk een buitengewoon aantrekkelijke en uiterst tragische aanwezigheid.

Er is nog een koppeling van positieve en negatieve ideeën die een prominente rol spelen in "Snow Country": het idee van 'verspilde moeite'. Echter, deze koppeling heeft de neiging om niet Yoko maar Shimamura's andere erotische interesse te betrekken, Komako.

We leren dat Komako onderscheidende hobby's en gewoonten heeft - boeken lezen en de personages opschrijven, sigaretten verzamelen - maar deze activiteiten bieden haar nooit echt een uitweg uit het weemoedige leven van een sneeuw land geisha. Niettemin realiseert Shimamura zich dat deze omleidingen in ieder geval Komako wat troost en waardigheid bieden.

Literaire stijl en historische context

Gedurende zijn carrière schreef auteur Yasunari Kawabata, die de Nobelprijs voor literatuur in 1968, creëerde romans en verhalen die belangrijke Japanse geschiedenis, kunstwerken, oriëntatiepunten en tradities belichten. Zijn andere werken omvatten "The Izu Dancer", die gebruik maakt van het ruige landschap en de populaire warmwaterbronnen van Japan Izu-schiereiland als achtergrond en "Thousand Cranes". die sterk leunt op de al lang bestaande thee van Japan ceremonies.

De roman is sterk afhankelijk van snel geleverde uitdrukkingen, suggestieve afbeeldingen en onzekere of niet openbaar gemaakte informatie. Geleerden zoals Edward G. Seidensticker en Nina Cornyetz stellen dat deze kenmerken van Kawabata's stijl zijn afgeleid van traditionele Japanse schrijfwijzen, met name haiku poëzie.

Belangrijkste citaten

'In de diepte van de spiegel bewogen het avondlandschap, de spiegel en de gereflecteerde figuren als bewegende beelden over elkaar heen. De figuren en de achtergrond waren niet verwant, en toch waren de figuren, transparant en ongrijpbaar, en de achtergrond, schemerig in de naderende duisternis, versmolten tot een soort symbolische wereld die daar niet van was wereld."

Vragen voor studie en discussie

  1. Hoe belangrijk is Kawabata's setting voor "Snow Country"? Is het een integraal onderdeel van het verhaal? Kun je je voorstellen dat Shimamura en zijn conflicten zijn getransplanteerd naar een ander deel van Japan, of helemaal naar een ander land of continent?
  2. Bedenk hoe effectief de schrijfstijl van Kawabata is. Creëert de nadruk op beknoptheid een dicht, suggestief proza ​​of ongemakkelijke en onduidelijke passages? Lukt het Kawabata's personages om tegelijkertijd mysterieus en complex te zijn of lijken ze gewoon raadselachtig en slecht gedefinieerd?
  3. De persoonlijkheid van Shimamura kan tot heel verschillende reacties leiden. Respecteerde u Shimamura's waarnemingsvermogen? Zijn afstandelijke, egocentrische kijk op het leven verachten? Heb je medelijden met zijn behoeftigheid en eenzaamheid? Was zijn personage te cryptisch of ingewikkeld om een ​​enkele duidelijke reactie toe te staan?
  4. Moet "Snow Country" gelezen worden als een diep tragische roman? Stel je voor wat de toekomst brengt voor Shimamura, Komako en misschien Yoko. Zijn deze personages verdrietig of kan hun leven met de tijd verbeteren?

Middelen en verder lezen

  • Kawabata, Yasunari. Sneeuw land. Vertaald door Edward G. Seidensticker, Vintage International, 1984.
  • Kawabata, Yasunari. Snow Country en Thousand Cranes: de Nobelprijseditie van twee romans. Vertaald door Edward Seidensticker, Knopf, 1969.