In Canada is een wetgevende vergadering het lichaam van mensen dat in elke provincie en elk gebied wordt gekozen om wetten te maken en aan te nemen. De wetgever van een provincie of gebied bestaat samen met de luitenant-gouverneur uit een wetgevende vergadering.
De Canadese grondwet gaf aanvankelijk bredere bevoegdheden aan de federale regering, maar na verloop van tijd kregen de provincies en territoria meer verantwoordelijkheden. Wetgevende vergaderingen krijgen bevoegdheden toegewezen in "in het algemeen alle aangelegenheden van louter lokale of particuliere aard in de provincie", aldus de grondwet. Deze omvatten eigendomsrechten, burgerrechten en de verkoop van openbare gronden.
Verschillende namen voor wetgevende vergaderingen
Zeven van Canada's 10 provincies en zijn drie territoria hun wetgevers vorm te geven als wetgevende vergaderingen. Terwijl de meeste provincies en gebieden in Canada de term wetgevende vergadering gebruiken, in de provincies van Nova Scotia en Newfoundland en Labrador
worden wetgevers het Huis van Afgevaardigden genoemd. In Quebec wordt het de Nationale Vergadering genoemd. Hoewel veel wetgevende vergaderingen in Canada oorspronkelijk boven- en onderkamers hadden, zijn ze nu allemaal eenkamerig en bestaan ze uit één kamer of huis.Hoe rekeningen door de vergaderingen gaan
Rekeningen zijn vereist om door een formele eerste lezing te gaan en vervolgens een tweede lezing, waar de leden vervolgens over het wetsvoorstel kunnen debatteren. Vervolgens krijgt het een gedetailleerde beoordeling per commissie, waar het grondig wordt onderzocht en getuigen kunnen worden opgeroepen. Wijzigingen kunnen in dit stadium worden toegevoegd. Nadat het wetsvoorstel uit de commissie is gestemd, gaat het terug naar de voltallige vergadering voor een derde lezing, waarna er over wordt gestemd. Als het slaagt, gaat het naar de luitenant-gouverneur, die het kan accepteren of afwijzen.
Vertegenwoordiging door wetgevers
Vertegenwoordiging kan sterk variëren. Een lid van de wetgevende vergadering in Prince Edward Island vertegenwoordigt bijvoorbeeld ongeveer 5.000 kiezers, terwijl een lid van de vergadering van Ontario meer dan 120.000 vertegenwoordigt, volgens figuren samengesteld door een regionale wethouder. De meeste bevinden zich echter ergens tussen die uitersten.
Feestmake-up van wetgevende vergaderingen
Het totale aantal zetels in Canadese wetgevende vergaderingen is 768. Vanaf mei 2019 bestond de samenstelling van de zetels van de wetgevende vergadering uit de Progressive Conservative Party of Canada (22 procent), de liberale Partij van Canada (19 procent), de Nieuwe Democratische Partij (18 procent) en 10 partijen, onafhankelijken en vacante zetels vormen de resterende 41 procent.
De oudste wetgevende vergadering in Canada is het Nova Scotia House of Assembly, opgericht in 1758. Andere landen van het Gemenebest met staten of gebieden die de wetgevende assemblagestructuur gebruiken, zijn India, Australië en Maleisië.
Hoe territoriale vergaderingen verschillen
Territoriale vergaderingen werken anders dan hun provinciale tegenhangers. In de provincies lopen de leden van de assemblee voor hun ambtsaanvaarding. Elke provincie heeft een première, die lid is van de partij met het grootste aantal gekozen functionarissen.
Maar in de Northwest Territories en Nanavut lopen leden zonder partijparticipatie in wat bekend is als een 'consensusregering'. Vervolgens kiezen ze uit deze onafhankelijken een spreker en premier leden. Ze kiezen ook ministers. Hoewel Yukon ook een territorium is, kiest het zijn leden door partijen die gelijk zijn aan provincies.
De drie territoria hebben geen controle over de verkoop en het beheer van federaal land dat provincies doen. Ze kunnen ook geen geld lenen zonder toestemming van een gouverneur in de raad.