Wat is Shakespeare zeggen in Sonnet 116? Bestudeer dit gedicht en je zult ontdekken dat 116 een van de meest geliefde is sonnetten in het folio omdat het gelezen kan worden als een heerlijk feestelijke knipoog naar liefde en huwelijk. Inderdaad, het wordt nog steeds wereldwijd gebruikt bij huwelijksceremonies.
Liefde uiten
Het gedicht drukt liefde uit in het ideaal; nooit eindigend, vervagen of haperen. Het laatste couplet van het gedicht heeft de dichter bereid dat deze perceptie van liefde waar is en belijdt dat als dat niet zo is en als hij zich vergist, dan is al zijn schrijven voor niets geweest - en geen mens, inclusief hijzelf, ooit echt geliefd.
Het is misschien dit sentiment dat ervoor zorgt dat Sonnet 116 nog steeds populair is bij het lezen op bruiloften. Het idee dat liefde puur en eeuwig is, is vandaag net zo hartverwarmend als in de tijd van Shakespeare. Het is een voorbeeld van die speciale vaardigheid die Shakespeare bezat, namelijk het vermogen om gebruik te maken van tijdloze thema's die betrekking hebben op iedereen, ongeacht in welke eeuw ze zijn geboren.
De feiten
- Volgorde: Sonnet 116 maakt deel uit van de Fair Youth Sonnets in het folio.
- Kernthema's: Constante liefde, Ideale liefde, blijvende liefde, huwelijk, vaste punten en dwalen.
- Stijl: Net als Shakespeare's andere sonnetten is Sonnet 116 erin geschreven jambische pentameter met behulp van de traditionele sonnet vorm.
Een vertaling
Het huwelijk heeft geen belemmering. Liefde is niet echt als het verandert als de omstandigheden veranderen of als een van de echtparen moet vertrekken of ergens anders moet zijn. Liefde is constant. Zelfs als de geliefden moeilijke of moeilijke tijden doormaken, wordt hun liefde niet geschokt als het ware liefde is.
In het gedicht wordt liefde beschreven als ster die een verloren boot leidt: "Het is de ster voor elke dwalende blaf."
De waarde van de ster kan niet worden berekend, ook al kunnen we de hoogte meten. Liefde verandert niet in de loop van de tijd, maar fysieke schoonheid zal vervagen. (Vergelijking met de zeis van de Magere Hein moet hier worden genoteerd - zelfs de dood mag de liefde niet veranderen.)
Liefde verandert niet in uren en weken, maar duurt tot de rand van de ondergang. Als ik het bij het verkeerde eind heb en het wordt bewezen, dan is al mijn schrijven en liefhebben voor niets en heeft niemand ooit echt lief gehad: "Als dit een dwaling is en op mij is bewezen, schrijf ik nooit, noch heeft iemand ooit liefgehad."
Analyse
Het gedicht verwijst wel naar het huwelijk, maar naar het huwelijk van geesten in plaats van de eigenlijke ceremonie. Laten we ook niet vergeten dat het gedicht de liefde voor een jonge man beschrijft en dat deze liefde in Shakespeare's tijd niet zou worden bekrachtigd door een daadwerkelijke huwelijksdienst.
Het gedicht gebruikt echter woorden en zinnen die verwijzen naar de huwelijksceremonie, inclusief 'belemmeringen' en 'verandert', hoewel beide in een andere context worden gebruikt.
De beloften die een paar in het huwelijk doet, worden ook weerspiegeld in het gedicht:
Liefde verandert niet met zijn korte uren en weken,
Maar draagt het uit tot aan de rand van de ondergang.
Dit doet denken aan de "tot de dood ons scheidt" gelofte in een bruiloft.
Het gedicht verwijst naar ideale liefde die niet hapert en duurt tot het einde, wat de lezer ook herinnert aan de huwelijksgelofte, "in ziekte en in gezondheid".
Het is daarom geen verrassing dat dit sonnet vandaag de dag nog steeds een vaste favoriet is bij huwelijksceremonies. De tekst geeft weer hoe krachtig liefde is. Het kan niet sterven en is eeuwig.
De dichter stelt zichzelf dan vragen in het laatste couplet, biddend dat zijn perceptie van liefde echt is en waar, want als dat niet zo is, kan hij net zo goed geen schrijver of minnaar zijn en dat zou zeker een tragedie.