Irlen-syndroom heette aanvankelijk het Scotopic Sensitivity Syndrome. Het werd voor het eerst geïdentificeerd door een onderwijspsycholoog genaamd Helen Irlen in 1980. Ze schreef een boek genaamd "Reading by the Colors" (Avery Press, 1991), om mensen met het Irlen-syndroom te ondersteunen. De exacte oorzaak van Irlen blijft onbekend. Er wordt echter aangenomen dat het zijn oorsprong vindt in het netvlies van het oog of in de visuele cortex van de hersenen. Personen met het Irlen-syndroom lijken woorden te zien die wazig zijn, patronen hebben of lijken te bewegen op de pagina. Terwijl het individu blijft lezen, lijkt het probleem te verergeren. Gekleurde overlays en filters worden gebruikt om mensen met het Irlen-syndroom te helpen, omdat ze soms lijken de perceptuele vervormingen en visuele stress te verminderen die sommige kinderen ervaren tijdens lezing. Onderzoek op dit gebied is echter vrij beperkt.
De meeste mensen weten niet dat ze het Irlen-syndroom hebben. Het Irlen-syndroom wordt vaak verward met een optisch probleem; het is echter een probleem met de verwerking, het onvermogen of de zwakte bij het verwerken van visuele informatie. Het komt vaak voor in gezinnen en wordt meestal verkeerd gediagnosticeerd als leerstoornis of dyslexie.
Het is belangrijk op te merken dat het Irlen-syndroom en visuele behandelingen niet bewezen zijn en niet worden erkend door de grote academische pediatrische organisaties in de VS(AAP, AOA en AAO.). Om meer te leren over Irlen's, kunt u een zelftest.