Rivierberk wordt door prins Maximiliaan, de keizer van Mexico, tijdens zijn tochten door de stad 'de mooiste van de Amerikaanse bomen' genoemd. Noord Amerika kort voor zijn kortstondige regering. Het is een favoriete tuinboom in het zuiden van de Verenigde Staten en is soms rommelig om te onderhouden als je niet hands-on bent als je met je tuin omgaat.
Betula nigra, ook bekend als rode berk, waterberk of zwarte berk, is de enige berk met een bereik dat de zuidoostelijke kustvlakte omvat. Het is uniek de enige voorjaarsvrucht berk in Noord-Amerika. Hoewel het hout beperkt bruikbaar is, maakt de schoonheid van de boom het tot een decoratief hoogtepunt, vooral aan de noordelijke en westelijke uitersten van zijn natuurlijke verspreidingsgebied. De meeste rivierberkenschors pelt in kleurrijke vlokken van bruin, zalm, perzik, sinaasappel en lavendel en is een bonus voor regio's zonder papier en witte berken.
In zijn boek "The Urban Tree Book" lokt journalist, romanschrijver en uitgever Arthur Plotnik amateur-boomkwekers uit om te gaan gluren in Amerikaanse steden. Hij geeft levendige beschrijvingen van bomen die hij tijdens zijn trektocht tegenkomt:
Alleen de ruige bruine rivierberk lijkt echt aangepast aan steden en houdt zich staande met stedelijke hitte en de dodelijke boorder.
River Birch gewoonte en bereik
De rivierberk groeit van nature uit het zuiden en westen van het zuiden van New Hampshire tot aan de Texas Gulf Coast. Rivierberk wordt goed genoemd omdat hij van oeverzones houdt, zich goed aanpast aan natte locaties en zijn maximale omvang bereikt in rijke alluviale bodems van de lagere Mississippi-vallei.
Ook al houdt hij van natte ecosystemen, de boom is hittetolerant. Rivierberk kan bescheiden droogte overleven en concurreert niet met uw gazon om water. Rivierberk transplanteert gemakkelijk op elke leeftijd en groeit uit tot een middelgrote boom van ongeveer 40 voet en zelden tot 70 voet. Rivierberk beslaat grote oostelijke noord-zuidgebieden in Noord-Amerika van Minnesota tot Florida. De boom heeft direct zonlicht nodig en verdraagt geen schaduw.
River Birch-variëteiten
De beste cultivars van rivierberken zijn de variëteiten Heritage en Dura-Heat. De cultivar Heritage of "Cully" werd in 2002 door de Vereniging van Gemeentelijke Boomkwekers gekozen tot de boom van het jaar. Het hout van de boom heeft heel weinig commerciële waarde, maar is enorm populair als sierboom met kenmerken zalm-crème tot bruinachtige schors die schilt om een roomwitte binnenschors te onthullen die bijna net zo wit kan zijn als de witschors berken. Het is winterhard in alle Amerikaanse klimaatzones, het is snelgroeiend, mooi gevorkt, wind- en ijsbestendig.
Volgens Michael Dirr, tuinbouwer en hoogleraar tuinbouw aan de Universiteit van Georgia, die de variëteit in zijn boek "Trees:" prijst
Heritage rivierberk is een uitstekende selectie met superieure kracht, grotere bladeren en een grotere weerstand tegen bladvlekken.
Dura-Heat is een iets kleinere cultivar met een romige witte schorskleur, een betere tolerantie voor zomerhitte, een betere weerstand tegen insecten en ziekten en een superieur blad voor de soort. Het wordt meestal 30 tot 40 voet lang als een enkele stam of een meerstammige boom.
Bladeren, bloemen en vruchten van een rivierberk
De boom heeft mannelijke en vrouwelijke katjes, dit zijn slanke, cilindrische bloemtrossen die in groepen van 3 zijn gegroepeerd. De kleine kegelachtige vrucht opent en werpt kleine nootjeszaden in de lente. Wat tuinwerk een hele klus maakt met de rivierberk zijn de vallende katjes, fruit en schilferende schors die constant de tuin bezaaien.
De zomerbladeren hebben een leerachtige textuur met een donkergroene bovenkant en lichtgroen aan de onderkant. De bladranden zijn tandachtig, met een dubbel gekarteld uiterlijk. De bladeren hebben de vorm van ovalen. In het najaar is de bladkleur goudgeel tot geelbruin en hebben bladeren de neiging snel af te nemen.
River Birch Hardiness Zone
Rivierberk is winterhard via zone 4 op het Amerikaanse ministerie van landbouw zonekaart. De USDA Hardiness Zone Map identificeert hoe goed planten de koude wintertemperaturen kunnen weerstaan. De kaart verdeelt Noord-Amerika in 13 zones van elk 10 graden, variërend van -60 F tot 70 F. Dus voor zone 4 liggen de minimale gemiddelde temperaturen tussen -30 F en -20 F, inclusief de hele VS met uitzondering van Alaska.